Epoka brązu - Archeologia Sandomierz

Epoka brązu

(ok. 2300-700 r. p.n.e.)

 

Przejście od neolitu do epoki brązu wiąże się nie tylko z pojawieniem się umiejętności wykonywania przedmiotów z metalu, ale przede wszystkim z głębokimi przemianami społeczno-kulturowymi, które zostały zapoczątkowane na Bliskim Wschodzie. Na nasze ziemie docierały one za pośrednictwem terenów śródziemnomorskich i bałkańskich. Powstawały nowe formy organizacji społecznej (związki rodów, plemion). Następowało różnicowanie się społeczeństwa, czego wyrazem są szczególnie bogato wyposażone pochówki. Rozwijały się nowe wierzenia, co spowodowało upowszechnienie się innego obrządku pogrzebowego – ciałopalenia.

Pierwsze przedmioty z metalu pojawiły się na naszych ziemiach już w środkowym neolicie. Surowcem do ich wytwarzania, rzadkim i cenionym, była miedź. Sporadycznie odkrywa się też wytwory ze złota. Brąz – stop miedzi i cyny – był początkowo również trudno dostępny i drogi. Używano go przede wszystkim do wyrobu ozdób, z czasem dopiero znalazł zastosowanie w produkcji narzędzi i broni, np. siekier, grotów oszczepów, sierpów. We wczesnej epoce brązu głównym surowcem do wyrobu narzędzi pozostawał krzemień.

Wprowadzenie metalu nie zmieniło w zasadniczy sposób trybu życia i podstaw gospodarczych ówczesnych społeczeństw. Podstawą utrzymania było nadal rolnictwo i hodowla, które ukształtowały się w neolicie.

 

alt.php?id=424