Grupa samborzecko-opatowska i kultura malicka - Archeologia Sandomierz

Grupa samborzecko-opatowska i kultura malicka

(ok. 4700-4000 r. p.n.e.)

 

To kolejne społeczności, które przywędrowały na nasze ziemie z południa, zza Karpat. Nazwy tych ugrupowań wzięły się od miejscowości położonych na Ziemi Sandomierskiej: Samborzec, Opatów i Malice. Ludność ta zasiedliła podobne tereny jak ich poprzednicy, a więc przede wszystkim żyzne wyżyny lessowe.

Do najbardziej typowych wytworów grupy samborzecko-opatowskiej i kultury malickiej należą pucharki gruszkowate z nisko umieszczonym załomem brzuśca, ornamentowane motywami poziomych pasm nakłuć poniżej krawędzi wylewu oraz pasm pionowych i ukośnych. Tworzą one zwielokrotnione kąty wsuwane, prostokąty lub trójkąty, niekiedy meandry. Charakterystyczne są też misy na pustych nóżkach, zdobione czasem plastycznymi guzkami.

Wśród narzędzi krzemiennych najczęściej odkrywa się drapacze, półtylczaki i wióry retuszowane, rzadziej przekłuwacze i rylce.

W kulturach wczesnoneolitycznych zamieszkiwano długie (od kilkanastu do 50 m długości), prostokątne lub trapezowate domy słupowe o dwuspadowych dachach, wspartych na systemie słupów, rozmieszczonych najczęściej w trzech rzędach. Ściany budowano z pni dużych drzew, wbijanych w rowach fundamentowych, które uszczelniano plecionką i wylepiano gliną.


alt.php?id=58

 

Czy wiesz, że...

Ze względu na swoje pochodzenie, kultura ceramiki wstęgowej rytej, grupa samborzecko-opatowska i kultura malicka nazywane są „południowymi” lub „naddunajskimi”.

Znaleziska rdzeni i narzędzi wiórowych z obsydianu – szkliwa wulkanicznego – którego złoża znajdują się na pograniczu Słowacji i Węgier, świadczą o utrzymywaniu intensywnych kontaktów z terenami zakarpackimi. Obsydian charakteryzuje się doskonałą łupliwością, a wykonane z niego narzędzia posiadają niezwykle ostre krawędzie tnące.

Pochówki w pierwszych kulturach młodszej epoki kamienia występują pojedynczo lub w niewielkich skupiskach, na terenie osad, albo w ich pobliżu. We wczesnym neolicie nie zakładano jeszcze odrębnych cmentarzysk. Zmarłych chowano ułożonych na boku w pozycji skurczonej, czasem wyposażając ich w nieliczne naczynia, narzędzia i ozdoby.

 

alt.php?id=56