Kultura łużycka - Archeologia Sandomierz

Kultura łużycka

(ok. 1300-400 r. p.n.e.)

 

Trwała przez blisko 1000 lat w epoce brązu i wczesnej epoce żelaza. Jej powstanie wiąże się z głębokimi przeobrażeniami wartości leżących u podstaw kultury, m.in. stosunku do śmierci ówczesnych ludzi. Łączyło się to ze zmianą form obrządku pogrzebowego. Stał się on dość jednolity. Poczęły dominować płaskie, rozległe, długotrwale użytkowane cmentarzyska z grobami ciałopalnymi. Szczątki spalonych na stosie ciał zmarłych zakopywano w ziemi najczęściej w glinianych popielnicach – urnach (stąd nazwa „krąg kultur pól popielnicowych”, do którego zalicza się kulturę łużycką). Znane są też groby jamowe, w których spalone szczątki kostne złożone są bezpośrednio w ziemi, być może pierwotnie w jakimś organicznym pojemniku. Pochówki wyposażano w naczynia przystawne i przedmioty metalowe (przeważnie ozdoby i części stroju).

Na Ziemię Sandomierską ludność kultury łużyckiej przybyła z zewnątrz, później niż na inne tereny. Dłużej przeżywała się tu kultura trzciniecka, stanowiąc swoistą enklawę w otoczeniu łużyckim.