Kultura mierzanowicka - Archeologia Sandomierz

Kultura mierzanowicka

(ok. 2300-1700 r. p.n.e.)

 

Pojawiła się na Ziemi Sandomierskiej we wczesnej epoce brązu. Jej nazwa pochodzi od miejscowości Mierzanowice w pow. opatowskim. Ludność tej kultury trudniła się głównie hodowlą, w mniejszym stopniu rolnictwem. Zakładała duże osady, niekiedy ufortyfikowane, otoczone głębokimi rowami, a w ich pobliżu rozległe, złożone czasem z kilkuset pochówków cmentarzyska. Zamieszkiwano również osady mniejsze, krótkotrwałe.

W dalszym ciągu eksploatowano krzemień, a obok wcześniej użytkowanych złóż powstały nowe kopalnie (np. w Ożarowie i Glinianach w pow. opatowskim).

Zmarłych chowano w obrządku szkieletowym, w pozycji skurczonej, mężczyzn na prawym, kobiety na lewym boku, czasem w drewnianych trumnach lub owiniętych w maty. W grobach spotyka się naczynia gliniane – amfory, kubki i dzbany zdobione odciskami sznura. Przy pochowanych często znajduje się kolie z paciorków z muszli, kości, fajansu lub z kłów zwierząt. Dosyć powszechnie występują narzędzia krzemienne i kościane, nieliczne są natomiast wyroby metalowe, najczęściej miedziane.

Wyjątkowo bogato wyposażony pochówek przedstawiciela kultury mierzanowickiej odkryto w Złotej. Przy mężczyźnie ułożonym „na żabę” znaleziono zabytki wskazujące, że został pochowany w paradnym stroju i z przedmiotami, których używał za życia. Prawdopodobnie był on naczelnikiem plemienia lub znaczącym przywódcą rodu.

 

alt.php?id=438